Peru 2003

In mei 2003 gingen wij naar Peru. Met een gezelschap van 12 personen maakten wij een rondreis door het zuiden van Peru, georganiseerd door Summum Reizen. Na een lange reis, met tussenstop op Atlanta, landden wij op het vliegveld van de hoofdstad Lima. Met de bus werden we naar het "San Antonio Abad" hotel gebracht dat in een betere wijk van Lima ligt.

Na een welkome nacht in een echt bed, bezochten we de volgende dag het centrum van Lima. Met name het gedeelte rond het presidentiële paleis is erg mooi. In tegenstelling tot het grootste gedeelte van de stad, wordt hier hard gewerkt aan het onderhouden van gebouwen. Buiten het gedeelte met regeringsgebouwen is Lima overwegend vies, slecht onderhouden en arm.

Hoewel de huizen in Lima over het algemeen in erbarmelijke staat verkeren, worden de regeringsgebouwen goed onderhouden. Zij het niet altijd conform arbo-omstandigheden zoals wij die kennen...

Het wisselen van de wacht bij het presidentieel paleis is één van de bezienswaardigheden waar je als toerist nu eenmaal niet onderuit komt. Al met al een mooi schouwspel.

Het San Franciscoklooster op loopafstand van de "Plaza de Armas" wordt geroemd om zijn houtsnijwerken, zware ornamenten en religieuze kunstobjecten.

In de catacomben van het gebouw liggen de stoffelijke resten van zo'n 70.000 kerkgangers netjes in patronen gelegd.

De volgende dag gaan we met de bus, via de westkust, naar het schiereiland Paracas. Hier brengen we een bezoek aan het nationaal park Paracas.

...en eten de plaatselijke specialiteit: een mix van rauwe vis in limoen; beetje zuur maar wel lekker.

Pelikanen proberen een visje mee te pikken als de vissers hun vangst aan wal brengen.

Een bezoek aan de eilandengroep "Islas Ballestas" is zeker de moeite waard. Met een snelle boot werden we naar dit onbewoonde eiland gebracht waar het wemelt van de zeehonden, pinguins en een diversiteit aan vogels.

Onze volgende stop was bij Pisco. Waar Pisco sour gemaakt wordt. Een soort druiven likeur die landelijke bekendheid heeft. Om de bekende zure smaak te verkrijgen wordt de likeur in een glas vermengt met limoen. Het destillaat wordt opgevangen in grote kruiken waarna het wordt gebotteld.

Het droge gedeelte richting Arequipa levert prachtige foto's van de mooie mensen en de lama's, alpaca's en vicuna's. De volgende foto's hebben geen tekst nodig...

De Colca canyon is bekend om zijn populatie condors. Deze enorme vogels hebben termiek nodig om uit het dal omhoog te komen en zijn daardoor dagelijks, 's morgens vroeg rond dezelfde tijd, op dezelfde plek te bewonderen. Reden voor ons om een plekje te verwerven op de berghelling waar de condors het best te zien zijn. Na enig geduld, kwamen ze laag over.

Oog in oog met een lama, wie spuugt er als eerste...

Het Titicacameer wordt bevolkt door stammen van Uros-indianen. Zij leven op eilanden gemaakt van riet dat langs de oevers van het meer groeit. Van oudsher verdedigden de Uros-indianen zich op deze wijze tegen de steeds verder oprukkende Inca's, nu leeft men vooral van het toerisme.

Het riet van de diverse eilanden wordt wekelijks voorzien van een nieuwe laag riet waardoor een stevige bodem ontstaat voor de rieten huisjes. Na tien jaar is de onderste laag riet rot en moet de hele stam verhuizen naar een nieuw aangelegd rieteiland. Er is zelfs een school gebouwd op één van de eilanden.

Kinderen leren al vroeg voor zichzelf te zorgen, al is het nog een hele toer om op school te komen.

Op een gewoon eiland op het Titicacameer hebben we een dag en een nacht doorgebracht bij een gezin. Wij namen onze intrek bij een moeder met drie kinderen. De taalbarrière verhinderde niet dat wij ons even deel voelden uitmaken van dit Peruaanse gezinnetje. Joke mocht helpen met het schillen van de aardappels; al werd ze wel wat uitgelachen vanwege de dikte van de schillen, maarja we hadden onze dunschiller nou eenmaal niet bij ons.

's Avonds gingen we, in ons Peruaanse kostuum, naar het buurtfeest. Het dansen viel niet mee op 3200 meter, maar aangezien we de 4900 meter bij de Colca Canyon overleefd hadden, wilden we ons natuurlijk niet laten kennen. Onze gastvrouw helpt Joke wel even in haar feestjurk: even adem in...

Bij het feest ontmoeten we ook de rest van de groep weer; iedereen heeft een kostuum kunnen lenen van het gastgezin.

De dag erna bezoeken we een ander eiland. Een mooie wandeling voert ons door de dorpskern waar nagenoeg alle mannen zitten te breien: één rechts, één averechts

Na ons avontuur op het Titicacameer vertrokken wij naar Cuzco; de stad die als de hoofdstad van de Inca's wordt gezien. Cuzco wordt omgeven door ruines uit de inca en pre-inca tijd. De bouwstijl is ongelofelijk.

Stenen van duizende kilo's zijn naadloos op elkaar gestapeld en doorstaan hierdoor aardbeving na aardbeving. Hoe de voorouders van de huidige Peruanen dit voor elkaar hebben gekregen, weet niemand. Maar het is een indrukwekkend gezicht.

Eén van de hoogtepunten van een reis naar Peru is natuurlijk een bezoek aan de Machu Pichu. Deze oude inca-stad, die pas aan het begin van de 20e eeuw ontdekt werd, ligt in een vallei die via een prachtige wandeling te bezichten is. De echte sportievelingen kunnen een vierdaagse inca-trail lopen maar wij hebben een kortere route (tweedaagse inca-trail) gelopen. Ook nog een pittige klim. De reis begint op een punt waar geen station is, dus we konden halverwege de trein verlaten.

De stevige wandeling, die je in een paar uur naar boven voert, wordt afgesloten met een trap van 217 treden naar ons onderkomen voor de nacht. Die inca's moeten een redelijke conditie gehad hebben... of was er een lift die we ook nog niet ontdekt hebben? ;-)

De dag erna is het dan zover. 04.00 uur op en voor zonsopgang de laatste twee uur wandelen om bij de vallei te komen waar de Machu Pichu zichbaar zal worden als de mist uit het dal optrekt. Een adembenemend gezicht.

Daarna is het genieten van deze mysterieuze oude inca-stad met zijn vele tempels en terrassen.

Onze laatste dagen brengen we door in Puerto Maldonado. Via een binnenlandse vlucht belanden we aan de oostkant van de Andes waar we in een totaal ander landschap terecht komen; het subtropisch regenwoud met zijn diversiteit aan natuur.

Je schijnt er gewoon te kunnen zwemmen maar een stukje vlees aan een touwtje leverde al snel het volgende bijtgrage visje op. We hebben er dus maar voor bedankt...

En zo kwam een heerlijke en mooie vakantie tot een einde: met een uurtje slapen op de harde vloer van Atlanta Airport. Met twee tussenstops en een reistijd van 17 uur wil je wel eens een wegtrekkertje krijgen.

Maar de herinneringen blijven, zelfs in je slaap; getuige deze "sleeping beauty". We hebben genoten van Peru met z'n fantastische mengeling van cultuur en natuur. Het zit er helaas weer op.